Yıl 2026. Her şeyimiz "akıllı". Buzdolabımız sütün bittiğini söylüyor, saatimiz kaç adım attığımızı... Ama unuttuğumuz bir şey var 80’li yıllarda bizim evlerimizde "akıllı cihazlar" yoktu, "akıllı insanlar" vardı! Televizyonun üzerine o bembeyaz danteli örttüğümüzde sadece ekranı tozdan korumuyorduk; biz aslında o evi bir "yuva" olarak mühürlüyorduk. Şimdilerde siber güvenlik uzmanları "verilerinizi koruyun" diye bağırıyor. Oysa biz 80'lerde verilerimizi mahallenin en güvenli bulut sisteminde saklardık: "Bakkal Amca’nın beresiye defteri!"
​ "Çevirmeli Telefonun Sabrı"
Gençler bilmez; 80’lerde birini aramak için parmağınızı o telefonun deliğine takıp sonuna kadar çevirmeniz, sonra o çarkın "vırrrr" diye geri dönmesini beklemeniz gerekirdi. İşte "sabır" o çarkın dönüşünde gizliydi. Şimdi 2026’da saniyeler içinde mesaj gitmeyince sinir krizi geçiriyoruz. Oysa o zamanlar "yanlış numara" çevirdiğimizde bile karşıdakiyle hal hatır sorup, "Kusura bakma evladım, amcana selam söyle" diye kapanan bir nezaket protokolümüz vardı. Hangi yapay zeka bu samimiyeti kodlayabilir?
​ "Radyasyon mu, Gönül Isısı mı?"
Şimdi kenevir lifleriyle radyasyondan korunmaya çalışıyoruz Ama hatırlayın 80’lerde en büyük radyasyon koruyucumuz, kışın o döküm sobanın üzerinde kuruyan portakal kabuklarının kokusuydu. Evin içinde sinyal kirliliği yoktu, sadece insan kokusu ve gönül ısısı vardı. Komşunun çocuğu hastalandığında, bütün mahallenin "antenleri" o eve dönerdi. Bugün 1000 Mbps internetimiz var ama alt kat komşumuzun adını bilmiyoruz.

Bizi biz yapan, o yoklukta paylaşılan bir dilim "salçalı ekmek"ti. Şimdiki nesle tavsiyemizdir Teknolojiyi kullanın, 2026’nın nimetlerinden faydalanın ama ruhunuzu o 80’lerin "tamir edilebilir" samimiyetinden koparmayın. Çünkü bir gün elektrikler kesildiğinde elinizde kalan tek "akıllı" şey, yanınızdaki insanın elini tutmak olacak.
​80'ler ruhuyla ifade edersem Eskiyi özlemek yetmez, eskinin o sarsılmaz "insanlık kimliğini" bugünün dijital zırhına işlemek gerekir.